Een file vol helden

De drang iets bijzonders te doen, wat slechts een enkeling je na doet, snap ik absoluut.

Wie de hoogste berg ter wereld kan ‘afvinken’, heeft iets buitengewoons gedaan. En heeft dus een heel bijzonder verhaal.

Maar hoe mooi en spectaculair zo’n berg ook is, ik zie het ook als valkuil.

Ooit was ik zelf ook zeer gemotiveerd voor het extreme. Top ervaringen zouden mij top verhalen opleveren, was mijn (onbewuste) redenatie.

Dus moest en zou ik, na een aantal pieken in Europa, een heel hoge berg op in Zuid-Amerika. Toen ondanks alle voorbereidingen de hoogteziekte tóch toesloeg en we voor de top moesten omkeren, was ik me heel bewust van het feit dat ik dan thuis zou moeten komen met een ‘het-is-niet-gelukt-verhaal’.

Dat was een soort van no go.

Vandaar dat we een aantal dagen later een tweede poging waagden. In dichte mist – en met acceptabele hoofdpijn - bereikten we de top. Geen uitzicht, geen spektakel, maar wel een cool we-made-it-verhaal.

Pas jaren later kon ik zien waar de drang om zoiets te doen, naast liefde voor bergen, óók vandaan kwam: de angst voor middelmatigheid. Ik dacht echt dat als ik zo’n hoge berg had beklommen, ik voorgoed boven de middelmaat zou uitsteken. Dat ik voor altijd gemarkeerd zou zijn door een soort van heldenverhaal.

Niet dus.

Thuis was er eventjes plek voor het heldengevoel en dito verhaal, maar al snel daarna wachtte het gewone leven.

Toen ik voor mezelf ging werken en ik, drie kinderen verder, mijn leven niet aaneen kon rijgen met extreme ervaringen, maar wél verhalen naar buiten wilde brengen dacht ik vaak: waarover dan?

Inmiddels snap ik dat er in het kleine minstens even mooie en bijzondere verhalen schuilen als in het grote. Zoek naar: wel of niet uitgekomen verwachtingen, lang of kort plakkende teleurstellingen, pas ontdekte blinde vlekken en herstelde fouten.

Brené Brown, met haar ‘The Call to Courage’ verhaal (te zien op Netflix), vind ik daarom zo’n prachtig voorbeeld. De anekdotes die haar verhaal zo krachtig maken zijn heel alledaags. Een zwemtochtje met haar man, en een zwemwedstrijd van haar dochter. Niets heldhaftigs, toch geweldig.

Als ik de bergbeklimmers op de foto zie weet zeker dat de drang naar een heldenverhaal bij hen een grote rol speelt. Wat ik ook zie is dat de foto dat verhaal totaal om zeep helpt. Dat het – voor wie de thuisreis haalt – door deze foto anders thuiskomen is dan verwacht. Dat het een massa ervaring was. En dat was niet de bedoeling. Dáár zit wat mij betreft dan het echte verhaal in.

Ik denk oprecht dat de mooiste verhalen ontstaan als je de drang om iets te bewijzen durft los te laten. En dat boven de middelmaat willen uitstijgen bij voorbaat een verloren strijd is.

Daar liggen wat mij betreft de mooiste verhalen. Daarvoor hoef je niet naar de andere kant of van de wereld of naar het hoogste stukje aarde af te reizen. Godzijdank.

(fotocredits: AFP)

INLOG Leading Expert Programma